Home

  • Missie 5: Grondstofjuttershelden!

    Voor de laatste keer in onze serie missies gingen we op zondag jutten in Katwijk. Inmiddels zijn we er ook achtergekomen dat het Grondstofjutten bijna net zo’n belachelijk groot succes is als een optreden van Ivo Niehe in Parijs.  Hella en ik gaan soms gezellig samen jutten en er zijn zelfs clubjes die twee maal per week het strand kuisen. We schrokken dus wel toen we bij aankomst hoorden dat er nog maar 3 juttassen beschikbaar waren! Gelukkig kregen we extra vuilniszakken mee want we waren met 7 zeer gemotiveerde rapers.

    da2qjq5xkaaz9vp.jpg
    De motivatie spat ervan af!

     

    IMG_1432
    Fikse tussenlozing!

     

     

    We dachten dat er daarom niet zo heel veel te vinden zou zijn, maar ook nu bleek dat we met gemak de 7 zakken vulden, sterker nog: we hebben zelfs een tussenlozing in een kliko moeten doen!

     

     

     

     

    Da2q1iEWAAQegot

    Maar deze groep was dan ook de crème de la crème van de grondstofjutters, de Ivo Niehes van de zwerfierapers! De grenzen van wat nog menselijk mogelijk was werden opgerekt, zodat afval dat meters achter het prikkeldraad lag met verlengde armen en de grijper toch kon worden opgepakt.

    Hier en daar bleef een pluk haar of een stukje vel achter in het prikkeldraad maar alles voor het resultaat. Wel willen we graag een volgende keer met toestemming van Rijnland in het verboden gebied alle troep opruimen, onze handen jeuken!

     

    IMG_1530

    Na afloop was de stemming opperbest, we hadden immers weer een hoop afval verplaatst van waar het niet hoort naar waar het wel hoort. Op het terras van Wantveld werd de juichstemming bekroond met raketijs en bier, een gouden combinatie!

    BeFunky Collage 2
    Van hagelpatronen tot rietjes, alles verdween in de zakken!

     

     

     

  • Schone Zaken trakteert op een wedstrijd met prijzen!

    Beker

    Behalve opruimhelpers kreeg De grote schoonmaak ook een diner voor zes personen aangeboden bij TGI-Fridays. TOF! En aangezien de directie van de Grote Schoonmaak uit twee leden bestaat, hebben we nog exact vier plaatsen over! En met wie zouden we het liefste willen eten? Natuurlijk met jullie, onze trouwe supporters!

    Daarom hebben we een heuse wedstrijd uitgeschreven om deze felbegeerde prijs te kunnen winnen. Misschien denk je kansloos te zijn maar niets is minder waar. We hebben 28 volgers op Twitter waarvan 2 schoonmaakbedrijven die ons vermoedelijk om andere motieven volgen. Op Instagram gaat het beter (100+ volgers), maar ook daar is nog een wereld te winnen. De posts op LinkedIn krijgen gemiddeld ruim 200 views. En dan hebben we dit blog dat aardig bezocht wordt, maar nog geen internethit is. Alle cijfers gaan gestaag omhoog, het ene cijfer wat harder dan het andere, maar we timmeren dan ook pas een paar maanden aan deze weg.

    Kortom: help ons aan meer bekendheid en daardoor minder zwerfvuil. Volg ons, retweet ons, stuur foto’s of verslagjes van wat je hebt schoongemaakt, schrijf een gastblog (goed voor veel bonuspunten) en wees creatief. Over een maand zullen we onder toeziend oog van notaris W.A. van Rhijn de winnaars bekend maken. Zij gaan met ons op een nog overeen te komen datum een onvergetelijke avond bij TGI-Fridays beleven!

  • Schone Zaken: Sandra is boos,gefrustreerd en teleurgesteld maar herpakt zich

    img_0805We hadden eigenlijk bedacht om vandaag de cliffhanger van de vorige blog feestelijk te onthullen, maar door het debat op statiegeld in de Tweede Kamer gisteren moet er eerst wat anders uit.

    Ik heb altijd veel vertrouwen in de overheid gehad en deed een beetje schamper over mensen die altijd veel kritiek hebben op politici. Bij ons thuis wordt de boze burger vaak geparafraseerd met: ‘Ja, ja, van onze belastingcenten!’ en dan lachen we nog eens hartelijk.

    Maar sinds afgelopen week kijk ik toch wat anders naar de politiek.

    We zijn nu een kleine drie maanden bezig met het opruimen van zwerfafval en proberen daarmee ook anderen aan te steken of op zijn minst bewuster te maken van het probleem. Ik ben verbaasd geraakt over mijn eigen gedrevenheid om hiermee bezig te zijn. Elke dag raap ik wel wat op en minstens 1 keer per week vul ik een hele zak met troep uit de buurt. Ik lees er veel over, vul wat social media en probeer op een positieve manier iets aan het zwerfafval te doen.

    Maar toen, toen kwam staatssecretaris Stientje van Veldhoven optreden bij Brandpunt en vertelde dat ze het bedrijfsleven tot 2021 de tijd geeft om de doelstelling van 70 – 90% minder zwerfflesjes te halen. Anders komt er statiegeld. Ze zou de maandag erop gelijk beginnen met wetgeving voor het geval het bedrijfsleven deze doelstelling niet haalt. ‘Linksom of rechtsom gaan we het halen’ was haar repeterende mantra. Blikjes bleken er niet meer toe te doen in haar verhaal. Dankzij de tweets van de Afvaladvocaat begreep ik dat het debat afgelopen donderdag min of meer op hetzelfde neerkwam. Ik heb geen woorden voor de onmacht en radeloosheid die ik hierdoor voel. 80% van de Nederlanders is voor statiegeld. Een bewezen effectieve maatregel. Weinig voorstellen kunnen in de politiek op zoveel instemming van de bevolking rekenen. Waarom dan nog wachten?

    De staatssecretaris heeft ook geen idee hoe het bedrijfsleven dit gaat aanpakken. In Brandpunt had ze het over wat extra bakken en een beetje meer vegen. Tijdens het debat gaf ze ook toe dat ze geen idee had maar dat ze zeker om een plan van aanpak zou vragen. Ongelooflijk!

    Stel dat er een wens was om een hogere belasting op bonussen te heffen. En de verantwoordelijke minister zegt: oké, voortreffelijk plan, echt keibelangrijk dat we dit gaan doen. Maar laten we ze eerst zelf de kans geven om die extra belasting af te dragen. Als dat over drie jaar niet gelukt is, dan zorg ik dat er een wet klaarligt om het te regelen. Een nieuw kabinet kan dan kijken wat ze ermee gaan doen. Weet je wat, ik ga maandag al beginnen!

    Ondanks deze grote frustratie, weiger ik een oude zeur te worden. Ik blijf zwerfafval rapen met de gedachte dat ook de kleine beetjes helpen. Maar ik begrijp heel goed dat al die duizenden en duizenden vrijwillige rapers gedemotiveerd zijn. Kop op mensen, als het niet linksom of rechtsom gebeurt, gaan wij gewoon rechtdoor op ons doel af!

  • Schone Zaken: TGI-Fridays helpt mee (inclusief cliffhanger!)

    Friday 9 maart was er weer een nieuwe missie: we gingen zwerfvuil rapen met 2 medewerkers van TGI-Fridays. Waarom? De uitgebreide versie lees je hier, de ultrakorte samenvatting hier: ik raapte eerder 267 rondzwervende flyers van hen op en nu kwamen ze ons helpen met opruimen.

    We hadden afgesproken in paviljoen pOp, een tijdelijk gebouwtje op het Westplein vlak naast de plaats delict: de fietsenstalling waar de flyers van TGI-Fridays overal verspreid lagen.

    We hadden geen idee wie we konden verwachten: zouden er twee stagiaires komen om dit klusje te klaren of misschien degenen die de flyers aan alle fietssturen hadden gehangen? We hadden in elk geval niet verwacht dat het Gert en Robert waren! Twee topmanagers van TGI-Fridays. We vonden het al sportief dat ze de handschoen hadden opgenomen, maar we vonden het nóg sportiever dat ze hun allerbeste medewerkers hadden gestuurd. Gewapend met vuilniszakken, grijpers en zelfs een schepnet begonnen we in de fietsenstalling waar nog steeds de overbekende flyers lagen. Maar er lag nog veel meer. Binnen 10 minuten hadden we vier vuilniszakken gevuld met de usual suspects: blikjes, plastic flesjes, Antaflu-wikkels, heel veel peuken enz. Daarna liepen we via de Leidsekade en de Vleutenseweg een rondje/blokje. Een wandeltje waar je normaal een kwartier over doet, maar wanneer je ondertussen ook zwerfvuil raapt, wordt dat al snel drie kwartier. In die tijd leerden we elkaar een beetje kennen en zagen Gert en Robert met eigen ogen dat al dat zwerfvuil best een groot probleem is. Als je er niet op let, zie je niet wat er allemaal op straat ligt. Maar als je er eenmaal wél op let, kan je het niet meer níet zien. Dat blijkt keer op keer.

    Hier was ons schepnet niet op berekend …

    Eenmaal terug bij Paviljoen pOp hebben we nog even nagepraat en deze fraaie afsluitende foto gemaakt die vermoedelijk een ereplaatsje gaat krijgen in de eerste Nederlandse vestiging van TGI-Fridays!

    Vier vrolijke gezichten bij acht volle vuilniszakken!

    Tot slot hebben we nog een cliffhanger van jewelste … want wat hadden de mannen meegenomen? U leest het binnenkort op dit blog!

    Dank aan Marij van Paviljoen pOp voor de gezellige ontvangst en natuurlijk aan Gert en Robert!

  • Hella vindt … zichtbaarheid belangrijk

    Heeft de buurt opruimen zin?

    Behalve de aan Sandra ‘geschonken’ missies (zie het blog De Eerste Stap), zijn we ook op andere momenten actief aan het zwerfvuil rapen. Gewoon, omdat de frustratie groot is als we ergens lopen en zoveel troep zien. En de voldoening is groot na gedane arbeid!
    Soms maken we daarom bewust even een ommetje in de buurt, gewapend met vuilniszakken, handschoenen en grijper. We wonen in een nette, gemixte buurt: wat jaren 70 laagbouw en jaren 30 eensgezinswoningen. Er zijn wat scholen, steeds meer hippe koffie- en eetplekken, en een parkje. Het parkje vlak bij ons huis is best een net parkje met een speeltuin, rozentuin, voetbalveld en zelfs een pingpongtafel.

    3 zakken zwerfvuil in 1 uur
    Nu die 3 zakken nog opruimen!

    Onlangs gingen we een klein uurtje ruimen in het parkje en kwamen thuis met 2 volle vuilniszakken én 1 gevonden (!) lege boodschappentas die we moeiteloos ook nog hadden gevuld met troep.
    Maar … meet je de netheid van buurt af aan de gevonden hoeveelheid zwerfvuil (de bierblikjes, de sigarettenpeuken, de papieren tissues, drinkpakjes en ga zo maar door), dan ben ik er niet meer zo overtuigd van dat ik in een nette buurt woon.

    Wat zegt de wetenschap?

    Ik vermoedde wel dat een schone omgeving mensen aanspoort om die omgeving ook schoon te houden, maar helpt het ook echt? Is dat echt echt echt wetenschappelijk bewezen? Ja, het helpt; dat bewees omgevingspsycholoog Kees Keizer (Rijksuniversiteit Groningen) met zijn verschillende experimenten. Meer over zijn onderzoek kun je hier vinden, hieronder twee van zijn bevindingen.

    1. Een schone omgeving maakt niet alleen dat mensen minder geneigd zijn afval op straat te gooien, het versterkt eveneens de invloed van andere normen en regels op gedrag. De aanwezigheid van zwerfafval maakt mensen ook minder hulpvaardig en vriendelijk naar anderen. Het verwijderen van zwerfafval op straat maakt dus dat mensen minder geneigd zijn om afval op straat te gooien (en andere normen te overtreden). Naast dit positieve effect van reinigen in het algemeen blijkt het zichtbaar reinigen een extra positief effect te hebben op het gedrag van burgers.

    2. Wat voor wanorde geldt, geldt ook voor orde: het observeren van iemand die duidelijk respect heeft voor een norm zet aan tot ander norm-conformerend gedrag. Zo bleek het aantal mensen dat iemand hielp die boodschappen had laten vallen bijna te verdubbelen als zij daarvóór iemand de stoep hadden zien vegen.

    Is het parkje blijvend schoner?

    Dat is te vroeg om te zeggen. De moeders op de speelplaats kijken tot nog toe vriendelijk al zeggen/doen ze op dat moment niets (maar misschien toch een zaadje geplant?). Hoopgevend was een jongetje dat kwam vragen wat ik deed. Hij knikte begrijpend op mijn antwoord dat ik het opruim omdat die troep daar niet thuishoort. Volgende keer ga ik hem ter plekke uitnodigen om ook wat te rapen (volgende keer extra handschoenen mee!). En Sandra kwam een vrouw tegen die de moeite nam om te zeggen dat ze het goed vond dat we dit deden en zelfs aanbood om ook een keer mee te helpen.

    De tijd zal leren of er inderdaad minder zwerfvuil in het parkje achtergelaten wordt.  Maar gesterkt door de wetenschap gaan we door! Ik leerde van het onderzoek van Kees Keizer dat als mensen jou zien opruimen de kans groter is dat zij dit ook gaan doen en niet alleen dat, ze worden sowieso hulpvaardiger. Zwerfvuil ruimen is dus niet alleen supergoed voor het milieu, maar is ook een aanjager voor een aardigere en socialere omgeving. Wie kan daar nu tegen zijn?!

  • Schone Zaken: TGI Fridays

    Een aantal keer per week parkeer ik mijn fiets in de fietsenstalling op het Westplein in Utrecht. Een niet zo gezellig plein vanwege het vele verkeer maar het wordt met niet aflatend enthousiasme leuker en groener gemaakt door de mensen van Paviljoen Pop.

    TGI 1
    Een impressie van de troep.

    Afgelopen week stalde ik weer eens mijn fiets en zag een tsunami aan troep. Het bleek een actie van de semi-fastfoodketen TGI-Fridays die op deze ludieke manier personeel wil werven voor hun binnenkort te openen restaurant op het nabijgelegen Stationsplein.

    Blijkbaar is er weinig animo om hier te werken en leveren reguliere manieren van personeel werven (een advertentie of uitzendbureau) niets op. Of wellicht is er een heel andere reden die over het hoofd zie.

    In elk geval is er een afdeling geweest die bedacht heeft om het op deze manier aan te pakken. Misschien is er nog een brainstormsessie aan vooraf gegaan met gele post-its en out of the box denken.

    TGI Fridays
    Geloof jij dat dit een goede actie is?

    De uitkomst was in elk geval dat er aan alle fietsen op het Westplein een label is gehangen met de kromme zin: Geloof jij in een droombaan op het eerste gezicht?

    Als ze ietsiepietsie langer hadden nagedacht waren ze misschien tot de conclusie gekomen dat ongeveer 100% van de fietseigenaren geen behoefte heeft aan dit label. En dat er maar een paar mensen zijn die het braaf in hun zak steken om thuis weg te gooien. De praktijk leert dat de meeste mensen het gewoon op de grond gooien, zeker als er al een paar honderd liggen.

    Ik wijdde er een tweet aan met het vriendelijke verzoek aan TGI Fridays om de troep op te ruimen. Maar geen reactie. De dag erop was ik wat eerder terug van werk en besloot zo veel mogelijk labels op te rapen.

    TGI 4TGI 3

    Het  waren er 267. Ook dit keer heb ik erover getwitterd, ditmaal met de vraag aan TGI-Fridays om in ruil hiervoor een keer met ons mee te gaan om zwerfafval te ruimen. Ook de gemeente Utrecht heb ik per tweet gevraagd of bedrijven zo veel troep mogen verspreiden. Het is me nog niet helemaal duidelijk hoe het zit maar blijkbaar is het doorgegeven aan de afdeling vergunningen.

    Vooralsnog is er geen reactie van TGI Fridays maar u bent de tweede die het hoort als ze in oneindige wijsheid besluiten om met ons mee te gaan. Ik kan het sowieso iedereen aanraden want het is supergezellig met ons!

    Laatste nieuws: TGI-Fridays heeft de handschoen opgepakt en gaat een keer met ons mee zwerfafval rapen! Zie hier hun reactie. En de onze 😉

  • Missie 4: Grondstofjutten in Katwijk

    De naam van dit blog doet vermoeden dat Missie 4 identiek is aan Missie 1. En er waren dan ook diverse overeenkomsten:

    • De locatie: Katwijk
    • De dag: de dag des heren
    • Het weer: fris en zonnig
    • De aard van de missie: grondstofjutten

    Maar er waren ook belangrijke verschillen. Het was op de eerste plaats meer dan een maand later. Daardoor waren we in de gelegenheid om een vergelijkend warenonderzoek te doen. We hebben ongeveer hetzelfde gebied gelopen en zagen beduidend minder afval dan de vorige keer!

    Dat kan verschillende oorzaken hebben:

    • Een bataljon grondstofjutters was ons die ochtend net voor geweest.
    • Of er is in de tussenliggende periode (relatief) weinig afval uit mensenhanden gevallen. En wat daar dan weer de oorzaak van is? Misschien omdat op een schoon strand er minder wordt gedumpt …

    Het gezelschap was deze keer ook anders. We werden vergezeld door onze superenthousiaste ex-buurvrouw met haar drie minstens zo enthousiaste kinderen van 6 en 8 en 8. Ze hadden zich al de hele ochtend verheugd op het afval rapen en dat was te merken! Met een fanatisme waar de Olympische sporters nog een puntje aan kunnen zuigen, werd het strand van onder tot boven en van links naar rechts uitgekamd. Hun enthousiasme ontaardde op enig moment zelfs in een ruzie om een plastic papiertje: “NEE, DIT WAS MIJN AFVAL, ÍK MAG HET IN DE TAS DOEN!”

    Een miezerig incidentje in een voor de rest perfecte middag: de beelden spreken vrijwel voor zichzelf, en anders is er nog altijd het onderschrift.

     

    3 superhelden, waarvan 2 incognito.

     

    Samenvatting topmiddag!

     

    Eerst stond er aval maar gelukkig werd deze spelfout op tijd gecorrigeerd.
  • Schone zaken: tips gezocht!

    img_0209Sinds mijn verjaardag zijn er drie officiële missies geweest maar ondertussen hebben we natuurlijk niet stilgezeten. We (lees: Hella) heeft zich urenlang bekwaamd in het doorgronden van de WordPresswereld. Met resultaat, want we hebben nu allerlei fancy features op deze site waaronder een heuse Engelse versie! Google translate heeft met de deskundige hulp van Hella alle blogs kunnen vertalen zodat we nu ook global kunnen doorbreken. Verder is er sinds kort een Twitter-account: @plasticcleanup (het account degroteschoonmaak was al weggegeven aan de huishoudservice van Miep Kraak). En ook op LinkedIn is er al een hoop reuring.

    Nu we ons meer en meer verdiepen in het plastic afval, valt ons op dat we niet alleen zijn. Er zijn, ook in onze eigen omgeving, al veel mensen die zwerfafval ruimen. En ik geloof echt dat het als een milieuvriendelijke olievlek werkt: er sluiten zich steeds meer mensen aan bij allerlei schoonmaakprojecten.

    Als je er eenmaal oog voor hebt, kan je het niet meer niet zien. Dubbele ontkenningen zijn altijd lastig maar deze begrijp ik zelfs. Sinds we zijn begonnen met rapen zie ik overal plastic en ander afval. Dat geeft soms ook een praktisch probleem. Want als ik net boodschappen ga doen en ik zie allerhande troep op straat liggen, wil ik liever geen vieze handen. En als ik dan toch begin met rapen, dan blijft het meestal niet bij 1 stuk. En ook niet bij 2, dus dan dient zich het volgende probleem aan: waar laat je het? Bij voorkeur niet in de boodschappentas. Tot nu toe was de oplossing: op zoek gaan naar een plastic zak, want waar afval is, vind je meestal ook wel plastic zakken. Maar ik ben heel benieuwd hoe andere zwerfafvalrapers dit oplossen. Ik zag dat Peter Smith van de Stichting Klean jaloersmakend soepeltjes met zijn grijper het afval in zijn fietsmandje gooit. Iemand die met zo veel precisie en gemak zelfs peuken oppikt, heeft vroeger waarschijnlijk een hoop horloges uit de grijpmachine gehaald. Maar voor ons is deze manier voorlopig nog buiten bereik. We houden ons dus aanbevolen voor goeie tips!

    Zaterdag 18 februari gaan we weer grondstofjutten op het strand! Met een juten tas.

  • Wat vindt Hella? Plastic waste fotokunst

    Zodra ik me ging verdiepen in wat er wereldwijd allemaal gedaan wordt om de plastic soup onder de aandacht te brengen, kwam ik een hoop ellendige, afschuwwekkende voorbeelden tegen van zwervend plastic op het strand, in het water, in bossen, op straat en … overal eigenlijk.
    Maar! Gelukkig ook heel veel inspirerende mensen met mooie ideeën en acties die precies die ellende onder de aandacht willen brengen. En het zijn er veel! In alle maten en soorten, ongelooflijk en ontroerend ook om jonge kinderen zich te zien roeren als activisten, zoals de bijna 10-jarige Nederlandse Lilly en de 7-jarige ‘The Little Collector‘. Aan deze geweldige, jonge activisten besteed ik graag een andere keer een hele blog.

    Afschuw en esthetiek

    De combinatie ellende-mooi kwam voor mij het best tot uiting in een aantal fotografie-projecten. De esthetisch prachtige foto’s, die bij nader inzien toch ook behoorlijk sip makend zijn. En je dan gelukkig toch juist motiveren om zelf ook in elk geval IETS te doen aan de ellende.  Dat vind ik dan toch weer fantastisch, aan die plastic waste kunst.

    Wat vond ik zoal?

    1. Found in Nature, van Barry Rosenthal
      Barry verzamelt troep rondom het New York Harbour gebied, en rangschikt de objecten op kleur, soort en/of thema. In de 5 minuten video hieronder zie je hoe en waarom hij dat doet.
    2. Plastic Ocean, door Thirza Schaap
      Thirza maakt foto’s van plastic op een pastelkleurige achtergrond. In een interview met de Volkskrant (30-9-2017) zei ze zelf: “Ik toon de schoonheid van iets verschrikkelijk verdrietigs, die prachtige kleuren van het plastic. Want alle mooie wezens in de zee happen wel in onze rommel.”
    3. Where, van Mandy Barker
      De restanten van opgelaten ballonnen komen gewoon weer terug op aarde en in de zee. Mandy verzamelde vele stukjes ballonnen op stranden over de hele wereld. Haar motivatie? Bekijk de video waarin zij vertelt over het project Hong Kong Soup.
    4. Washed up, van Alejandro Durán
      Alejandro fotografeert het gevonden plastic als een integratie in de natuur, als een bos, rivieren, fruit etc. Hij deed dat in het Mexicaanse natuurgebied Sian Ka’an.

    Ik ben benieuwd wat jullie (hiervan) vinden! En vond jij ook mooie plastic waste kunst, laat het dan weten in de comments.

  • Missie 3: La Grande Pulizia

    De muur van LuccaAfgelopen weekend was het alweer tijd voor de derde missie. En niet zo maar een: De Grote Schoonmaak ging op werkbezoek naar Italië om daar poolshoogte te nemen en natuurlijk om schoon te maken! We bezochten o.a. het pittoreske plaatsje Lucca. Voor het handjevol mensen dat net als ik nog nimmer in Toscane was: het is daar schitterend en je kunt er ook nog eens heerlijk eten en drinken. Pas nu begrijpen Hella en ik dat iedereen er op vakantie gaat.

    Een van de attracties in Lucca is de oude stadsmuur, een 4 kilometer lange muur waar zeker op zondag volop gerecreëerd wordt door de locals. Een perfecte plek voor onze missie dus. We begonnen nog een beetje aarzelend met hier en daar een papiertje maar toen we een grote plastic zak vonden waar we alles in konden stoppen, gingen we echt helemaal los! We liepen in een lekker zonnetje de vier kilometer al bukkend en rapend. Natuurlijk hebben we geen idee van wat de Italianen dachten van die twee middelbare signora’s met een vieze plastic zak. Maar de reacties die we kregen waren in elk geval positief: een voorbij rennende jogger gaf ons ‘complimenti’, een oude keurige dame die had begrepen dat we geen Italianen zijn, lachte vriendelijk en zei ‘Thank you’ en er was zelfs een meneer die een poosje met ons opliep en ook ging rapen. Keileuk!

    En de oogst? We hebben de zak vooral gevuld met onmetelijk veel tiewraps, vermoedelijk achtergelaten door handelaren die in de zomermaanden hun stalletje op de stadsmuur hebben. Wat ook heel opvallend was: de inwoners van Lucca zijn allemaal verkouden. We struikelden over de gebruikte papieren zakdoekjes, die telkens na 10 stuks gevolgd werden door de plastic verpakking. We hebben ze allemaal opgeruimd maar helaas bleek de volgende dag bij een korte inspectieronde dat het een chronische verkoudheid betreft.

    Collage LuccaMoe en bijzonder voldaan gingen we daarna lunchen in een goed restaurant op de muur, San Colombano. Normaal schuif ik gelijk aan maar deze keer toch maar even de handen gewassen voor het eten …

    De bonus van de dag kwam toen we na de lunch met onze neus in de boter vielen. Op een veldje bij de kerk waren alle huisdieren van Lucca verzameld om daar ingezegend te worden: de jaarlijkse Benedizione degli Animali. De dienstdoende paus liep er rond en stond erop om ons een hand te geven, echt waar! Ik kon niet verstaan wat hij tegen me zei, maar ik vermoed dat hij ons wilde bedanken voor La Grande Pulizia.

    IMG_0920