Schone Zaken trakteert op een wedstrijd met prijzen!

Beker

Behalve opruimhelpers kreeg De grote schoonmaak ook een diner voor zes personen aangeboden bij TGI-Fridays. TOF! En aangezien de directie van de Grote Schoonmaak uit twee leden bestaat, hebben we nog exact vier plaatsen over! En met wie zouden we het liefste willen eten? Natuurlijk met jullie, onze trouwe supporters!

Daarom hebben we een heuse wedstrijd uitgeschreven om deze felbegeerde prijs te kunnen winnen. Misschien denk je kansloos te zijn maar niets is minder waar. We hebben 28 volgers op Twitter waarvan 2 schoonmaakbedrijven die ons vermoedelijk om andere motieven volgen. Op Instagram gaat het beter (100+ volgers), maar ook daar is nog een wereld te winnen. De posts op LinkedIn krijgen gemiddeld ruim 200 views. En dan hebben we dit blog dat aardig bezocht wordt, maar nog geen internethit is. Alle cijfers gaan gestaag omhoog, het ene cijfer wat harder dan het andere, maar we timmeren dan ook pas een paar maanden aan deze weg.

Kortom: help ons aan meer bekendheid en daardoor minder zwerfvuil. Volg ons, retweet ons, stuur foto’s of verslagjes van wat je hebt schoongemaakt, schrijf een gastblog (goed voor veel bonuspunten) en wees creatief. Over een maand zullen we onder toeziend oog van notaris W.A. van Rhijn de winnaars bekend maken. Zij gaan met ons op een nog overeen te komen datum een onvergetelijke avond bij TGI-Fridays beleven!

Schone Zaken: Sandra is boos,gefrustreerd en teleurgesteld maar herpakt zich

img_0805We hadden eigenlijk bedacht om vandaag de cliffhanger van de vorige blog feestelijk te onthullen, maar door het debat op statiegeld in de Tweede Kamer gisteren moet er eerst wat anders uit.

Ik heb altijd veel vertrouwen in de overheid gehad en deed een beetje schamper over mensen die altijd veel kritiek hebben op politici. Bij ons thuis wordt de boze burger vaak geparafraseerd met: ‘Ja, ja, van onze belastingcenten!’ en dan lachen we nog eens hartelijk.

Maar sinds afgelopen week kijk ik toch wat anders naar de politiek.

We zijn nu een kleine drie maanden bezig met het opruimen van zwerfafval en proberen daarmee ook anderen aan te steken of op zijn minst bewuster te maken van het probleem. Ik ben verbaasd geraakt over mijn eigen gedrevenheid om hiermee bezig te zijn. Elke dag raap ik wel wat op en minstens 1 keer per week vul ik een hele zak met troep uit de buurt. Ik lees er veel over, vul wat social media en probeer op een positieve manier iets aan het zwerfafval te doen.

Maar toen, toen kwam staatssecretaris Stientje van Veldhoven optreden bij Brandpunt en vertelde dat ze het bedrijfsleven tot 2021 de tijd geeft om de doelstelling van 70 – 90% minder zwerfflesjes te halen. Anders komt er statiegeld. Ze zou de maandag erop gelijk beginnen met wetgeving voor het geval het bedrijfsleven deze doelstelling niet haalt. ‘Linksom of rechtsom gaan we het halen’ was haar repeterende mantra. Blikjes bleken er niet meer toe te doen in haar verhaal. Dankzij de tweets van de Afvaladvocaat begreep ik dat het debat afgelopen donderdag min of meer op hetzelfde neerkwam. Ik heb geen woorden voor de onmacht en radeloosheid die ik hierdoor voel. 80% van de Nederlanders is voor statiegeld. Een bewezen effectieve maatregel. Weinig voorstellen kunnen in de politiek op zoveel instemming van de bevolking rekenen. Waarom dan nog wachten?

De staatssecretaris heeft ook geen idee hoe het bedrijfsleven dit gaat aanpakken. In Brandpunt had ze het over wat extra bakken en een beetje meer vegen. Tijdens het debat gaf ze ook toe dat ze geen idee had maar dat ze zeker om een plan van aanpak zou vragen. Ongelooflijk!

Stel dat er een wens was om een hogere belasting op bonussen te heffen. En de verantwoordelijke minister zegt: oké, voortreffelijk plan, echt keibelangrijk dat we dit gaan doen. Maar laten we ze eerst zelf de kans geven om die extra belasting af te dragen. Als dat over drie jaar niet gelukt is, dan zorg ik dat er een wet klaarligt om het te regelen. Een nieuw kabinet kan dan kijken wat ze ermee gaan doen. Weet je wat, ik ga maandag al beginnen!

Ondanks deze grote frustratie, weiger ik een oude zeur te worden. Ik blijf zwerfafval rapen met de gedachte dat ook de kleine beetjes helpen. Maar ik begrijp heel goed dat al die duizenden en duizenden vrijwillige rapers gedemotiveerd zijn. Kop op mensen, als het niet linksom of rechtsom gebeurt, gaan wij gewoon rechtdoor op ons doel af!

Schone Zaken: TGI-Fridays helpt mee (inclusief cliffhanger!)

Friday 9 maart was er weer een nieuwe missie: we gingen zwerfvuil rapen met 2 medewerkers van TGI-Fridays. Waarom? De uitgebreide versie lees je hier, de ultrakorte samenvatting hier: ik raapte eerder 267 rondzwervende flyers van hen op en nu kwamen ze ons helpen met opruimen.

We hadden afgesproken in paviljoen pOp, een tijdelijk gebouwtje op het Westplein vlak naast de plaats delict: de fietsenstalling waar de flyers van TGI-Fridays overal verspreid lagen.

We hadden geen idee wie we konden verwachten: zouden er twee stagiaires komen om dit klusje te klaren of misschien degenen die de flyers aan alle fietssturen hadden gehangen? We hadden in elk geval niet verwacht dat het Gert en Robert waren! Twee topmanagers van TGI-Fridays. We vonden het al sportief dat ze de handschoen hadden opgenomen, maar we vonden het nóg sportiever dat ze hun allerbeste medewerkers hadden gestuurd. Gewapend met vuilniszakken, grijpers en zelfs een schepnet begonnen we in de fietsenstalling waar nog steeds de overbekende flyers lagen. Maar er lag nog veel meer. Binnen 10 minuten hadden we vier vuilniszakken gevuld met de usual suspects: blikjes, plastic flesjes, Antaflu-wikkels, heel veel peuken enz. Daarna liepen we via de Leidsekade en de Vleutenseweg een rondje/blokje. Een wandeltje waar je normaal een kwartier over doet, maar wanneer je ondertussen ook zwerfvuil raapt, wordt dat al snel drie kwartier. In die tijd leerden we elkaar een beetje kennen en zagen Gert en Robert met eigen ogen dat al dat zwerfvuil best een groot probleem is. Als je er niet op let, zie je niet wat er allemaal op straat ligt. Maar als je er eenmaal wél op let, kan je het niet meer níet zien. Dat blijkt keer op keer.

Hier was ons schepnet niet op berekend …

Eenmaal terug bij Paviljoen pOp hebben we nog even nagepraat en deze fraaie afsluitende foto gemaakt die vermoedelijk een ereplaatsje gaat krijgen in de eerste Nederlandse vestiging van TGI-Fridays!

Vier vrolijke gezichten bij acht volle vuilniszakken!

Tot slot hebben we nog een cliffhanger van jewelste … want wat hadden de mannen meegenomen? U leest het binnenkort op dit blog!

Dank aan Marij van Paviljoen pOp voor de gezellige ontvangst en natuurlijk aan Gert en Robert!

Schone Zaken: TGI Fridays

Een aantal keer per week parkeer ik mijn fiets in de fietsenstalling op het Westplein in Utrecht. Een niet zo gezellig plein vanwege het vele verkeer maar het wordt met niet aflatend enthousiasme leuker en groener gemaakt door de mensen van Paviljoen Pop.

TGI 1
Een impressie van de troep.

Afgelopen week stalde ik weer eens mijn fiets en zag een tsunami aan troep. Het bleek een actie van de semi-fastfoodketen TGI-Fridays die op deze ludieke manier personeel wil werven voor hun binnenkort te openen restaurant op het nabijgelegen Stationsplein.

Blijkbaar is er weinig animo om hier te werken en leveren reguliere manieren van personeel werven (een advertentie of uitzendbureau) niets op. Of wellicht is er een heel andere reden die over het hoofd zie.

In elk geval is er een afdeling geweest die bedacht heeft om het op deze manier aan te pakken. Misschien is er nog een brainstormsessie aan vooraf gegaan met gele post-its en out of the box denken.

TGI Fridays
Geloof jij dat dit een goede actie is?

De uitkomst was in elk geval dat er aan alle fietsen op het Westplein een label is gehangen met de kromme zin: Geloof jij in een droombaan op het eerste gezicht?

Als ze ietsiepietsie langer hadden nagedacht waren ze misschien tot de conclusie gekomen dat ongeveer 100% van de fietseigenaren geen behoefte heeft aan dit label. En dat er maar een paar mensen zijn die het braaf in hun zak steken om thuis weg te gooien. De praktijk leert dat de meeste mensen het gewoon op de grond gooien, zeker als er al een paar honderd liggen.

Ik wijdde er een tweet aan met het vriendelijke verzoek aan TGI Fridays om de troep op te ruimen. Maar geen reactie. De dag erop was ik wat eerder terug van werk en besloot zo veel mogelijk labels op te rapen.

TGI 4TGI 3

Het  waren er 267. Ook dit keer heb ik erover getwitterd, ditmaal met de vraag aan TGI-Fridays om in ruil hiervoor een keer met ons mee te gaan om zwerfafval te ruimen. Ook de gemeente Utrecht heb ik per tweet gevraagd of bedrijven zo veel troep mogen verspreiden. Het is me nog niet helemaal duidelijk hoe het zit maar blijkbaar is het doorgegeven aan de afdeling vergunningen.

Vooralsnog is er geen reactie van TGI Fridays maar u bent de tweede die het hoort als ze in oneindige wijsheid besluiten om met ons mee te gaan. Ik kan het sowieso iedereen aanraden want het is supergezellig met ons!

Laatste nieuws: TGI-Fridays heeft de handschoen opgepakt en gaat een keer met ons mee zwerfafval rapen! Zie hier hun reactie. En de onze 😉

Schone zaken: tips gezocht!

img_0209Sinds mijn verjaardag zijn er drie officiële missies geweest maar ondertussen hebben we natuurlijk niet stilgezeten. We (lees: Hella) heeft zich urenlang bekwaamd in het doorgronden van de WordPresswereld. Met resultaat, want we hebben nu allerlei fancy features op deze site waaronder een heuse Engelse versie! Google translate heeft met de deskundige hulp van Hella alle blogs kunnen vertalen zodat we nu ook global kunnen doorbreken. Verder is er sinds kort een Twitter-account: @plasticcleanup (het account degroteschoonmaak was al weggegeven aan de huishoudservice van Miep Kraak). En ook op LinkedIn is er al een hoop reuring.

Nu we ons meer en meer verdiepen in het plastic afval, valt ons op dat we niet alleen zijn. Er zijn, ook in onze eigen omgeving, al veel mensen die zwerfafval ruimen. En ik geloof echt dat het als een milieuvriendelijke olievlek werkt: er sluiten zich steeds meer mensen aan bij allerlei schoonmaakprojecten.

Als je er eenmaal oog voor hebt, kan je het niet meer niet zien. Dubbele ontkenningen zijn altijd lastig maar deze begrijp ik zelfs. Sinds we zijn begonnen met rapen zie ik overal plastic en ander afval. Dat geeft soms ook een praktisch probleem. Want als ik net boodschappen ga doen en ik zie allerhande troep op straat liggen, wil ik liever geen vieze handen. En als ik dan toch begin met rapen, dan blijft het meestal niet bij 1 stuk. En ook niet bij 2, dus dan dient zich het volgende probleem aan: waar laat je het? Bij voorkeur niet in de boodschappentas. Tot nu toe was de oplossing: op zoek gaan naar een plastic zak, want waar afval is, vind je meestal ook wel plastic zakken. Maar ik ben heel benieuwd hoe andere zwerfafvalrapers dit oplossen. Ik zag dat Peter Smith van de Stichting Klean jaloersmakend soepeltjes met zijn grijper het afval in zijn fietsmandje gooit. Iemand die met zo veel precisie en gemak zelfs peuken oppikt, heeft vroeger waarschijnlijk een hoop horloges uit de grijpmachine gehaald. Maar voor ons is deze manier voorlopig nog buiten bereik. We houden ons dus aanbevolen voor goeie tips!

Zaterdag 18 februari gaan we weer grondstofjutten op het strand! Met een juten tas.